sanon kaj pacon
Nicola

verdire, mi ne scias, kion celas la titolo de la rubriko “Novajxoj”. Cxu nun mi devus forigi aux
reloki mian Pentopoemeton? Ja du-tri tagoj post gxia prezento jam estas pasintaj. - Blazio

jes, mi scias, ke tio estas reago al li, dankon pro via rimarko pri “subigitaj kaj subigintaj” en la Travenaĵo, mi jam ŝanĝis tion, ĉu nur vi legas tiujn tekstojn, ke nur vi korektas ilin:)??

PS: Pirho venkis kaj venkis kaj venkis….sed la prezo estis tro alta… la vero estas, ke la venkintoj estas la malvenkintoj, ili estas la plej stultaj, havas malplej da humaneco, cxiu simpla homo, kiu amas sian edzinon au sian edzon estas pli bona ol ili, kiom ajn da venkoj la venkuloj povas noti. Venkantoj ne impresas min, mi tute ne ŝatas ŝakon! Min impresas, se iu al iu iel helpas sen pensi pri la rekompenco. Multaj tielnomataj simplaj homoj agas tiel. Tio estas granda - por mi! Jesuo diris, por kio servus al mi la tuta mondo, se mi perdus pro gxi mian animon, iel tiel li diris… Satano volis meti la la tutan mondon je liaj piedoj, cxu? Sed por kio tauxgu tia satana mondo, se sur gxi kusxas la montoj de mortigitoj, de murditoj, de viktimoj de atombomboj…cxu? Kiaj venkoj tiaj estas? Venkoj povas esti nur venkoj de la homaro, ne tiuj de kelkaj egoistoj, kiuj estas obseditaj de abstraktaj papersxirajxoj - de la rigardo al siaj kontoeltirajxoj.

Kore, Cez!

BlazIo

Jen gxia komenco:

- Mi estas:

Nigrigita mevo,
Viktimo de l’ fi-revo,
Kaj de l’ region-krevo,
Ĉu defenda devo?

- Mi estis:

Birdo neĝkolora,

Sur marbordo ora,
Pacemulo elkora,
De l’ politiko fora.

- Min nigrigis:

Petrol-tuba rompo,
Malica trompo,
La fumo de l’ pompo

mi mem estas sufiĉe ofte melankolia, tial mi rajtas diri tion…

Amike, Cez!

melankolio eble estas la vojo morti estetike, belmaniere, kvazaŭ kiel cigno, kiu laŭ iuj onidiroj kantas antaŭ ol ĝi pereas. Melankolia morto tamen povas daŭi multajn jarojn:), tion je vi trankviliĝo:)

Amike, Cez!

Ĉu krioj estas programo por veki melankoliajn homojn? Mi dubas pri tio. Ili retiriĝas tuj en siajn princajn konkojn, klakigas pluvombrelon kontrau fiaj vortoj kaj nebuliĝas… tiel, ke oni tute ne plu povas kapti ilin…